De volgende dag, dat lukte natuurlijk niet. Er zijn namelijk *altijd* dingen die het moeilijk maken om het nu, op dit moment, ook echt te gaan doen. Steeds ben ik van plan om dan over een uurtje te gaan — en dan komt er weer een goede reden voorbijfietsen om het toch nog even uit te stellen. Ik weet het, ik zie het, ik herken het, maar ik vind het zo verdraaid moeilijk om er iets aan te doen…
Vandaag moesten we de paspoorten verlengen dus ik moest toch de stad al in. Ik heb mijn sportspullen ingepakt en hoewel ik mezelf na afloop vertelde dat het eigenlijk te laat was om nog te sporten en dat mijn maag eigenlijk te leeg was lukte me het, mede omdat ik echt al bijna voor de deur stond, om toch te beginnen. En als je eenmaal bezig bent is het natuurlijk nooit zo erg om het af te maken.
Ik was eigenlijk van plan om vooral leuk met een klasje mee te gaan doen, met lekker veel muziek zodat ik niet na hoef te denken en gewoon mee kan bewegen. Die apparaten, die doen me niet zoveel, dus dat was veel minder interessant. Maar bij het circuitje dat de begeleider voor me samenstelde merkte ik hoe verschrikkelijk abonimabel slecht mijn conditie is geworden. Ze hebben een speciale band voor om je buik, om daar extra vet weg te halen, maar dan moet je minstens 40 minuten cardio doen (loopband, of fiets, of crosstrainer) en mij lukt langer dan 10-15 minuten echt niet. Ik moet dus echt eerst wat conditie opbouwen voor ik met zo’n klasje mee kan doen, anders ben ik die dikke drilpudding achterin die na twee keer haar been optillen al amechtig in de hoek gaat liggen bijkomen.
Voorlopige doelstelling blijft dus minstens 3 keer per week mijn circuitje volgen en alles wat daarboven lukt is meegenomen. Kijken of de conditie over 1 a 2 maanden verbeterd is.

Ik ben eindelijk naar de sportschool geweest. Ik had een proefles aangevraagd en zou eigenlijk vorige week al gaan, maar toen was ik ziek dus hadden we de afspraak verschoven. De sportschool is in het centrum, dus dat is wel iedere keer een fietstochtje, maar het is een sportschool voor alleen dames en ik hoopte dat dat het wat makkelijker zou maken voor me om te gaan. De sfeer is vaak toch anders dan in een gemengde omgeving en met mijn logge lijf voel ik me daar vast ook wat minder bekeken. Gelukkig ben ik geen moslim, dus ik mag gewoon voor een ‘alleen voor vrouwen’ bezigheid kiezen zonder dat ik me daarvoor hoef te verantwoorden…

Afijn, vandaag in een waterig lentezonnetje naar de sportschool gefietst. Gelukkig nog een sportbroek gevonden die me paste – de laatste die ik uitprobeerde dus dat was nog wel even spannend. Omdat ik moest zoeken naar waar het was was ik iets te laat en degene die me zou begeleiden was even een verjaarscadeautje kopen voor iemand, dus moest ik aan de bar wachten. Dat is eigenlijk al een beetje een cruciaal moment; voel ik me opgelaten, bekeken, onwennig? Of juist op mijn gemak en kan ik wachten zonder ieder moment op de klok te kijken?

Gelukkig voelde ik me heel relaxed – voor mij is het heel belangrijk dat ik me ergens echt lekker en geaccepteerd voel en dat er bij het sporten ook een beetje sociaal contact is. Ik ben niet zo’n einzelganger als ik eenmaal weg ben uit het hoekje met mijn boekje. Vervolgens heb ik een rondje gemaakt met de begeleider langs de apparaten en ben ik enorm geschrokken van hoe slecht mijn conditie was; de 10 minuten op de crosstrainer kon ik niet eens volmaken…

Maar na het sporten voel ik me wel altijd beter en ik WEET dat ik het moet doen want die 132 kilo die de weegschaal gisteren aangaf is schrikbarend hoog. Ik heb dus vastberaden een 6 maandenabonnement afgesloten en ben van plan om minstens 3 keer per week iets te gaan doen daar. 5 Keer 30 minuten is beter dan 3 keer een uur werd me fijntjes medegedeeld, maar dat is wel een hele ambitieuze doestelling gelijk, dus ik hou het voorlopig even op minstens 3 keer. Zou morgen gelijk al weer lukken???