Bij weightwatchers mag je eigenlijk niet iedere dag wegen. De schommelingen zijn te groot en één keer per week op een vast tijdstip geeft meer zekerheid. Veel mensen raken immers gedemotiveerd als ze inene een toename zien op de weegschaal.
Ik ben stout en weeg me wel (bijna) iedere dag - maar daardoor weet ik dus wel hoe groot de variatie kan zijn. Ik vertelde al dat ik donderdag meer woog omdat ik vocht vasthield door mijn ongesteldheid. Voor de grap heb ik eens opgeschreven wat ik de dagen daarna woog ’s morgens.
Donderdag woog ik dus 107,8 kg. Vrijdag was dat al 106,9 geworden. Zaterdag maar liefst 105,3. Zondag was daar weer wat bijgekomen en werd het 105,9. Daarna heb ik een half uurtje hardgelopen en ’s avonds heb ik wijn gedronken, dat heeft elkaar blijkbaar geneutraliseerd want vanmorgen was ik 104,9. Nu heb je best kans dat ik ergens de komende dagen weer een kilo omhoog schiet, want het scheelt gewoon enorm van dag tot dag bij me. Maar een nieuw laag cijfer (zoals vandaag, als ik weer even onder de 105 kom) motiveert me sterker dan een toename van een dag me demotiveert. Als het donderdag inene weer hoger is en ik dus niet lijk te zijn afgevallen weet ik wel dat het de goede kant opgaat. Maar raar blijft het, die schommelingen.
Nou, dat gaat niet goed zo. Door ziekte heb ik de laatste week niet kunnen trainen en ik ben nog steeds erg opgeblazen. Bovendien begint mijn ongesteldheid vandaag en dan komt er altijd al minstens anderhalve kilo aan vastgehouden vocht bij. Als afsluiting van mijn weightwatcherstijd had ik liever een sprong de andere kant op gemaakt met mijn gewicht.
Ik zal het vanaf nu echter toch alleen moeten gaan doen want er zijn geen andere ochtendcursussen in mijn buurt en een avondcursus red ik niet. Misschien dat ik de weightwatchers-online eens ga uitproberen, dat mag ik als cursist een maandje gratis doen. Want hoe stom het ook lijkt voor mensen die er niet mee te maken hebben; het helpt om met een groepje te zijn, medestanders te hebben die worstelen. Na een cursusochtend kom ik altijd weer heel gemotiveerd thuis en als ik het in mijn eentje doe ben ik altijd heel gemotiveerd om het morgen echt goed te gaan doen…
De knop moet hier in ieder geval wel weer echt om, want met hangen en wurgen op de lange termijn wat kilo’s verliezen is teleurstellend als je er regelmatig wel moeite voor doet. Consequenter zijn dus, zodat het ritme van twee stappen vooruit en anderhalve stap terug wordt doorbroken.
Het helpt dat ik bezig ben met een soort zomerschoonmaak: het huis goed op orde brengen voordat de zomervakantie begint. Dat is morgen al in deze regio, dus ik moet opschieten 
. Maar er is al veel gedaan en uitgesorteerd en weggeruimd, dus ik ben helemaal op de goede weg daar. Bij mij werkt dat allemaal samen. Huis op orde, geen stapels achterstallige admin, ’s morgens wat aandacht voor kleding en uiterlijk - en dan is goed eten inene veel makkelijker. Vreemd, want je zou ergens denken dat je als het op een aantal vlakken een beetje in het slop raakt meer voldoening haalt uit het resultaat boeken op in ieder geval één punt. Maar bij mij werkt dat niet zo, ik ben er een beetje zwart/wit in. Of ik ben lekker op gang en besteed overal aandacht aan, of ik kan me nergens toe zetten en trek me nergens iets van aan en ga dan ook nog troosteten.
Vandaag dus nog even flink doorwerken aan het huis, de trappen en kamers boven nog even fanatiek zuigen (dan heb ik ook de spieren weer even aan het werk gezet) en dan vanavond de administratie doorwerken. Omdat ik niet meer op cursus ga wegen is dit ook een mooi moment om over te stappen op het ochtendgewicht op mijn eigen weegschaal (zonder kleren, dus dat is net iets vriendelijker) en dan ben ik de afgelopen drie weken 1,8 kg bijgekomen waarvan ik er komende donderdag minstens een kilo af wil hebben. Ik ga weer looptraining doen, veel water drinken en genoeg slapen, dan ben ik al een eind de goede richting op.
Het zijn de laatste schoolweken, dus dan is het altijd moeilijk om nog wat extra dingen te doen. Er moeten immers cadeautjes worden gekocht voor juffenverjaardagen, rapporten worden besproken en beloond, uitjes en schoolreisjes worden begeleid en ga zo maar door. Een hectische aaneenschakeling waarbij ik blij ben als ik ongeveer een ritme aan kan houden qua eten en drinken dat niet al te slecht is. Al die sportevenementen helpen niet, ik heb toch erg de neiging om met een biertje bij de tv te gaan zitten, zeker als Oranje moet voetballen (hoewel ik na vanavond de Russen maar moet gaan supporteren). Ook het feit dat ik weet dat mijn weightwatchersclubje gaat stoppen is demotiverend. Als ik het makkelijk zelf kon had ik de WW helemaal niet nodig gehad natuurlijk en nu moet ik kijken of er nog iets ’s morgens is, want ’s avonds lukt het me echt niet om het in te plannen. En alle andere bijeenkomsten zijn een stuk verder reizen voor je, dus misschien moet ik het toch gewoon zelf doen dan, als ik het niet in kan passen. Zucht.
Afijn, er is ook een beetje goed nieuws te melden. Ik sta niet op de weegschaal (mijn irritable bowel speelt op en dan ben ik altijd enorm opgeblazen en houd ik veel vocht vast) maar ik ben ondanks ziekte TOCH de grachtenloop hier in Haarlem gaan doen. De 4,6 km heb ik in 32,47 afgelegd, wat boven mijn eigen verwachtingen was (hoera, ik was niet de laatste, hoera 
). We hebben besloten dat we lid blijven van de hardloopclub, om onszelf de schop onder de kont te blijven geven. Volgens andere lopers komt er zeker een moment waarop je het echt leuk gaat vinden, als je rustig een uurtje kunt hardlopen, dus dat moet ik mezelf maar voorhouden aangezien het voorlopig mijn favoriete tijdsbesteding niet zal worden. Maar met een clubje is zeker leuker dan alleen - en ik moet toch echt iets doen voor mijn conditie en extra beweging wil ik er wat kilo’s afhalen.
Fitness vind ik moeilijk om vol te houden, ik kom nu al weken niet daar in de buurt voor de boodschappen en met dat lekkere zomerweer heb ik ook geen zin er met de auto naar toe te gaan. Eigenlijk zou ik iets van aerobics moeten zoeken voor erbij, lekker snelle en ritmische muziek en dan de blik op oneindig. Wie weet komt het er nog wel van, nu eerst de zomervakantie en daarna begint ook het basketball seizoen weer.
Ik heb nu een aantal artikelen gelezen over hoe belangrijk het is om genoeg te slapen, je valt een stuk beter af als je regelmatig 8 uur slaapt. Dat is een goed voornemen dus, het zou fijn zijn als ik straks in de vakantie de kinders ertoe kan zetten me die tijd in de ochtend erbij te gunnen
Volgende week donderdag kan ik weer braaf naar de WW cursus, volgens mij is dat dan de een na laatste keer. Oranje ligt eruit, dat scheelt een boel bierconsumtpie, dus we houden de moed er weer in. En hoewel ik niet het toonbeeld van een fitness advertentie ben (ik vind het nog steeds raar om mezelf dik te zien, ik ben ruim 30 jaar te mager geweest) ben ik wel trots dat ik de grachtenloop heb uitgelopen zonder onderweg te rusten of te gaan wandelen.
Geholpen door de avondvierdaagse en de looptraining is de ambitieuze doelstelling van deze week precies gehaald: 900 gram eraf. De looptraining is komende week minder, want de avondvierdaagse moest gelopen. Hoewel die erg vermoeiend is komt dat vooral omdat je niet lekker door kunt lopen. Veel mensen en veel kleine kinderen, waardoor het zeker bij de 5 km neerkomt op anderhalf uur door een drukke winkelstraat slenteren. Na afloop ben je afgepeigerd maar calorieën heb je nauwelijks verbrand en conditie bouw je er ook niet mee op.
Gisteren was de finale echter, dus nu moeten we de looptraining weer proberen op te pakken en kijken of we er twee trainingen in kunnen gooien voor komende woensdag. Ook dat is ambitieus trouwens, want vandaag gaan we naar de stripdagen in Haarlem dus het zou zomaar kunnen dat we dan daar iets eten en een biertje op een terasje doen op deze prachtige zomerdag. Morgen hebben we een zwembaddagje met vrienden en aangezien het stralend zomerweer schijnt te worden zit een avondtraining er ook dan niet in. Mijn realistische inschatting is dus dat we alleen maandag een eigen training kunnen doen en dat we woensdag weer gewoon looples hebben. Nog twee weken en een paar dagen tot de grachtenloop in Haarlem, waar we de 5 km moeten doen; ik moet eerlijk bekennen dat ik het nog niet helemaal zie zitten…
Afijn, dan moeten we ons maar een beetje meer op het eten concentreren. Op de WW-cursus hadden we het over tips met koken en eten, en daar moet ik ook eens wat van uitproberen. Blijkbaar is meloen met chilisaus heel lekker, aardbeien met balsamico azijn en een beetje peper en witte vis uit de oven waar slankie sambal over is uitgesmeerd. Daarnaast schijn je bij sudderlapjes een lekkere jus te krijgen als je er een beetje ontbijtkoek bijdoet. Je kunt in plaats daarvan ook een klein blokje hele donkere chocolade bij het vlees doen voor kleur en smaak.
Ik hoop dat mensen volgende les een blaadje met tips meenemen voor diegenen onder ons die samen met mij in het ‘alleen als het in het recept staat’ kamp zitten. We kunnen niet allemaal keukenprinsen en prinsessen zijn tenslotte…
Oh nee, volgende week kan ik niet, die ochtend moet mijn oudste zoon getest worden in Ter Aar. Maar *als* er iets dergelijks wordt uitgedeeld wordt dat vast wel bewaard hoop ik… Mieke???
Dit weekend waren we weer het vakantiehuisje in Noordwijkerhout aan het opknappen. Zaterdag flink gewerkt, maar niet inspannend genoeg om er bonuspunten mee te verdienen. Wel spierpijn, van alle schroeven die ik heb ingedraaid enzo, maar dat telt helaas niet; voor bonuspunten moet je zweet zien
Mijn dierbare echtgenoot, die ’s weekends kookt en zich dan wel altijd braaf aan de weightwatchersrecepten houdt, had geen fut meer om zelf de keuken in te duiken. Dus zijn we naar het restaurant op het park gegaan en konden we alletwee de verleiding van spareribs niet weerstaan. Glaasje wijn erbij, ’s middags al twee biertjes op na het harde werk… Maar ja, je moet ook af en toe kunnen zondigen.
Zondag was het heerlijk zonnig weer en hadden we vrienden met hun twee twee dochtertjes op de brunch. Dat kon heerlijk buiten en daarbij had ik wel meer rekening gehouden met de gewichts-impact. Fruitsalade, aarbeitjes, beschuitjes, mager beleg, magere maar wel smakelijke kaas, volkoren broodjes en boterhammen, versgeperst vruchtensap, etc. Het enige probleem was dat het zo lekker was in het zonnetje dat we ook toen ze weg waren niet meer aan het werk zijn gegaan maar lekker in de tuin ons boek hebben gelezen - en natuurlijk weer geen zin hadden in koken. De verleiding van de lekkere zelfgemaakte frieten bij de kraam onderweg was te groot. We hadden dit keer wel een paar bonuspuntjes gescoord, want we waren de zondag begonnen met een halfuurtje joggen langs het meertje, dus het voelde toch een beetje verdiend
Tot mijn verbazing was ik op mijn eigen weegschaal vanmorgen wel lichter dan ik vrijdag was. Als ik nu drie hele brave dagen heb, zal ik dan kunnen voorkomen dat de spareribs en de frieten zich donderdagochtend inene op de weegschaal kenbaar maken? Ik duim - en let op - en drink water - en beweeg. Vanavond eerst de laatste basketballtraining, dat is al een grote stap de goede richting op.
Eindelijk weer op het goede spoor, want vandaag lukte het weer om bij de cursus te zijn. Afgelopen dagen leek het eigenlijk goed te gaan qua gewicht, maar vandaag woog ik inene weer ruim een kilo zwaarder dan gisteren. Dit leek me dus een mooi moment om de laarzen om te wisselen voor gewone pumps en mede daardoor bleef de schade beperkt tot 700 gram erbij. Na drie cursusloze weken, pasen, patatdagen en vele andere verleidingen is dat eigenlijk nog heel netjes, dus volgende week moet dat er gewoon weer helemaal af kunnen zijn.
Deze week was er gelukkig ook weer trainen en heb ik nog een keer gefitnesst zodat de beweging ook weer op gang gekomen is. Over drie weken is het basketball seizoen voorbij, dus dan moet ik eigenlijk wel een vervanging hebben qua sport. Dan moeten Tim en ik dus het joggen maar weer op gaan pakken hebben we besloten. Eigenlijk willen we ook vaker uit dansen gaan, dat telt tenslotte ook mee.
Verder is het misschien handig om te melden dat ik eindelijk ook volkorenroggebrood heb kunnen vinden. Bij de Vomar hadden ze zowel de versie van Bolletje (die mij minder lekker lijkt, ik houd van erg donker roggebrood en dit lijkt bijna gewoon brood) als een mij totaal onbekend merk dat ook nog eens erg goedkoop was. Voor 39 cent per pakje ga ik dat dus de komende week gewoon uitproberen.
Het lijkt wel of ik niet meer naar cursus mag gaan. Onze auto, die ik net anderhalve week terug heb van de apk, grote beurt en dure reparatie, stond van het weekend met een lege auto. Zo leeg zelfs, dat de sloten het niet meer deden.
We riepen de noodhulp erbij en gingen ervan uit dat we iets aan hadden laten staan. Daar waren we al lichtelijk verbaasd over omdat ik een pieper heb voor als de lichten aan blijven als de sleutel eruit wordt gehaald, maar misschien dat de kinderen ergens aan hadden gezeten.
Maar toen ik gisteren naar zwemles wilde gaan met de auto (in haast, want de middelste zoon moest afzwemmen) was de accu weer helemaal leeg. Vanavond heb ik echt een auto nodig, met het openbaar vervoer moet ik een uur langer reizen, dus er moet gelijk iets aan worden gedaan. De garage gaat er gelijk naar kijken en de noodhulp komt weer om hem op te starten - en de cursus haal ik dus niet meer vandaag. Zucht.
Volgende week moet ik echt weer gaan, want het gaat niet goed zo. Pasen was natuurlijk al een aanslag, niet eens vanwege de chocolade-eitjes want die haal ik expres niet in huis, maar omdat we in het vakantiehuisje aan het klussen waren en dus wat makkelijker eten hadden en wat meer lekkers voor de kinderen. Dan moet de knop weer om en hoe zeer ik eigenlijk ook vind dat ik dat zelf moet kunnen doen - in de praktijk gaat het makkelijker als ik naar cursus ga.
Gelukkig heb ik vanavond wel weer een basketballwedstrijd (daar heb ik de auto voor nodig) dus de beweging begint ook weer op gang te komen. Als ik mezelf dan ook weer naar fitness schop morgen is er al een mooi beginnetje gemaakt. Komend weekend ben ik gezellig weg met een vriendin als alles goed gaat, dus dan moet ik weer wat verleiding weerstaan, maar er is natuurlijk altijd wel iets dat lijnen in de weg staat - anders was ik al twee jaar op mijn oude gewicht.
Vandaag hoorde weer een weegdag te zijn. Maar afgelopen week brak er achtereenvolgens een stuk van een grote vulling en een stuk van mijn kroon af en toen kon ik én rechts én links niet meer kouwen. De tandarts wilde me er wel snel voor helpen, maar de enige tijd waarop dat kon was donderdagochtend. Vanmorgen dus van 8 tot half 10 in Amsterdam in de stoel gezeten en daarna met een nog halfverdoofd gezicht terug naar Haarlem gereden, waardoor ik de weightwatchersmeeting helaas miste. Gelukkig wel met een hersteld gebit, want mijn tandarts bakt de kronen zelf.
Dat is jammer, want ik heb ze wel nodig. Laten we eerlijk zijn; ik ga toch geen 10 euro per week betalen voor een klein uurtje praten met een groepje mede-afvalsters als ik niet zeker weet dat ik het zonder de bijeenkomsten niet red. Eigenlijk vind ik natuurlijk nog steeds dat ik het gewoon zelf moet kunnen, maar zo voelt dat voor het overgrote deel van de cursusbezoeksters denk ik. En je moet het ook nog steeds gewoon zelf doen, maar na een bijeenkomst ben ik altijd extra gemotiveerd en zo vlak voor pasen was me dat niet slecht uitgekomen.
Nu ga ik maar wat oude paasboekjes doorlezen voor inspiratie. We zitten in het recreatiebungalowtje dat we aan het opknappen zijn, omdat daar nog best veel moet gebeuren en we beter hopen op te schieten als we er blijven slapen. De jongens kunnen daar immers heerlijk buitenspelen - en doen dat ook terwijl we ze hier echt bijna letterlijk naar buiten moeten schoppen. Hoop ik wel dat het geen al te guur regenweer wordt, anders zitten ze alsnog een dag voor de tv. Ze hebben sneeuw voorspeld en dat mag ook, daar gaan ze ook voor naar buiten. Kunnen we gelijk kijken of de kachel het goed doet of gerepareerd moet worden.
Vanavond krijgen we eters en ga ik de vegetarische versie van de ananas & taugé schotel uitproberen, met Quorn in plaats van kalkoen. Duim maar dat het lekker wordt
Eigenlijk hoor je je natuurlijk alleen bezig te houden met de punten in je weightwatchersbudgetje, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet alleen naar kijk bij het beoordelen hoe slecht een overtreding is. Natuurlijke dingen vind ik bijvoorbeeld minder echt dan chemisch bewerkte dingen.
Afgelopen weekend heb ik drie dagen lang een paar uur per dag heel hard gewerkt om een huisje op te knappen. Het recreatiebungelowtje van mijn overleden moeder moest dringend in bewoonbare staat worden gebracht en aangezien het door de laatste klusser bijna een jaar geleden erg abrupt in de steek werd gelaten was dat geen sinecure. Bij aankomst vonden we een grote puinhoop, tot en met diverse ingedekte koffiekopjes op tafel en beschimmelde borden in de kapotte vaatwasser aan toe. Maar aan het eind van de drie dagen zag het er al weer behoorlijk bewoonbaar uit. Ik zal een paar fotootjes onderaan dit postje zetten.
Dat harde werken is niet altijd zo inspannend dat ik er bonuspunten mee verdien. Ik heb ruim twee uur een vriezer en koelkast ontdooit en uitgebreid schoongemaakt. Daar zweette ik een stuk minder bij dan toen ik de dag erna de bakstenen muur hielp verven, maar ik was na afloop net zo moe.
Toen we ontdekten dat de frietkraam een kilometertje van het huisje vandaan heerlijk zelfgemaakte friet verkocht met Belgische mayonaisse (niet zo zoet) en stoofvlees, en zelfgemaakte hamburgers waren we snel verkocht. Ik heb vervolgens twee dagen zwaar gezondigd, maar na hard werken en dan ook nog met zelgemaakte spullen voelt dat toch minder erg. Ik maar er dus maar ‘gezondigen’ van.
Gelukkig bestond niet het hele weekend uit proeven van verboden vruchten. Vrijdag hielp mijn dierbare echtgenoot niet bij het klussen, maar had hij thuis wel een nieuw weightwatchersrecept gemaakt. Een vegetarische linzenschotel die wel vulde maar die weinig punten kostte. Als ik een dezer dagen tijd heb zal ik daar het recept van posten.
Donderdag was weegdag, maar door allerlei omstandigheden moest ik hem overslaan. Op mijn eigen weegschaal ben ik een klein pond zwaarder (300-400 gram) dus dat valt nog mee. Maar de eerste echte wedstrijd laat nog even op zich wachten en met de kuitblessuren kan ik niet voluit trainen en is fitnessen ook ingewikkeld. Daarbij moet ik tussendoor steeds “steppen”, met een pasje op een verhogingkje. Dat heb ik dus maar een weekje overgeslagen. Gebrek aan beweging is altijd meteen merkbaar, dus ik hoop dat dat niet betekent dat er volgende week *weer* iets bij is.
Veel water drinken, veel slapen en kijken of ik een beetje kan wandelen dus.