Ik had goede hoop na vorige week, dus ik ben deze week redelijk braaf geweest en had daarbij ook nog twee intensieve basketball wedstrijden. Ik was dan ook heel verbaasd en gefrustreerd dat dat niet terug te zien was op de weegschaal; integendeel zelfs. Donderdag was het helemaal erg, toen was ik boven de 120, maar op mijn officiële weegdag vrijdag was ik 118,8 kg. Dat is dus 1,3 kg meer dan vorige week en in snap echt niet hoe dat komt.

Toch maar proberen om de moed erin te houden en te kijken of het deze week beter gaat. Maar mijn eerste grote doelstelling (onder de 100 kg) lijkt wel steeds verder weg te raken.

Mijn streven was om het jaar op maximaal 116 kg te eindigen en dat lukte eigenlijk prima, op 31 december was ik precies 116 kg. 1 Januari had ik niet gewogen maar 2 januari – mijn vaste weegvrijdag – was ik inene ruim 120. Ik had nog hoop dat dat vooral vochtvasthouden was, door de champagne enzo, want 4 kg in 2 dagen is wel heel veel. Maar helaas, het bleef rondom dat gewicht hangen en is zelfs nog even 120,4 geweest. Zwaar frustrerend is dat, omdat ik weliswaar niet streng gelijnd heb maar me ook niet helemaal heb uitgeleefd qua eten en drinken dus voor mijn gevoel helemaal niet verdien dat er zoveel bijgekomen is.

Maar ja, wat we willen is minder belangrijk dan wat echt is, dus ik moest toch gewoon het roer maar weer omgooien en flink lijnen. Er af gaat altijd vele malen moeizamer dan erbij, vandaar ook de titel van dit postje. Vorige week kwam ik niet toe aan updaten maar was ik 118,9 kg, dus dat was al iets beter. Deze week ben ik 117,7 dus ook weer goed vooruitgegaan, maar echt blij kan ik er niet van worden omdat ik nog zwaar teleurgesteld ben door de 120 die zo plotseling op de weegschaal verscheen. Dat demotiveert enorm, het is dan weer zo moeilijk om de draad op te pakken.

Gisteren hoorde ik ook dat de basketballteams waar ik in speel er waarschijnlijk alletwee mee op gaan houden en dat helpt niet bij het motiveren. Je moet sporten als je af wilt vallen, anders is net NOG veel moeilijker, maar ik vind maar weinig sporten leuk. Hardlopen heb ik geprobeerd, maar ik moet mezelf er echt naartoe slepen want blij word ik er niet van. De sportschool vind ik ook vreselijk saai, zelfs de ‘alleen voor vrouwen’- variant waar je tenminsten nog wat gezellige aanspraak hebt. Misschien iets van aerobics of zo, of spinnen, dat is ook erg in tegenwoordig. Tennis vond ik vroeger wel leuk, dus dat zou ik ook op kunnen pakken – maar echt conditie opbouwen doe je daar niet mee. Het liefst zou ik gewoon blijven basketballen, maar om nu WEER bij een nieuwe club te beginnen vind ik moeilijk, helemaal omdat ik met 46 niet echt in het gemiddelde jonge sportteam pas. Zucht.

Ik hou me maar vast aan de vooruitgang in de laatste twee weken en probeer daar de motivatie in te vinden. Hopelijk ben ik over twee weken weer waar ik op oudjaarsavond was. Oh nee, ik ging positief door…

Vastbesloten om het schema vast te houden en mezelf met de neus op de feiten te drukken ben ik ook vandaag op de weegschaal gaan staan, al is het tweede kerstdag. Daar werd ik voor beloond met een redelijke uitslag: er stond 115,9 op de schaal en dat is maar 4 ons meer dan vorige week. Natuurlijk was het beter geweest om helemaal niet aan te komen, maar 4 ons is heel goed te doen in deze tijd.

Nu hebben we wel redelijk gezond gegeten, maar de verleidingen eromheen zijn moeilijk te weerstaan. Dit jaar hebben we lekkere wijn en roze champagne toegestuurd gekregen, we zijn  gek op glühwein, Tim heeft merangues gemaakt van overgebleven eiwit en natuurlijk waren er lekkere koekjes en was er kerstchocolade. Verder maakt Tim ieder jaar een overheerlijke trifle van cake, jam, fruit, drank en eigengemaakte custard die ik niet eens in punten om durf te zetten en waar ik absoluut geen nee tegen kan zeggen.

Maar het kerstdiner zelf was heel netjes. We doen kalkoen op de klassieke manier en als je dan geen vel eet heb je een mager stuk vlees te pakken. Spruitjes en pastinaken erbij, klein beetje appelabrikozencompôte en aardappeltjes uit de oven – dat is goed in te plannen. De rest van de dag eten we kalkoen op brood, met een klein beetje chutney, dus daar worden we ook niet dikker van. Het zijn echt de lekkernijen eromheen die vooral vandaag en morgen zorgen voor een puntenparade.

Vandaag ook weer proberen om gebalanceerd te eten en me niet teveel uit te leven. Dan hebben we komende week oud en nieuw nog en dan zijn de zwaarste lijndagen van het jaar weer voorbij. Ik zal het houden bij champagne en oliebollen, want appelflappen zijn veel dikmakender en oliebollen zijn er in januari niet meer. Dus 2 januari ben ik hier weer braaf terug en als ik dan onder de 116 ben ben ik uitermate tevreden en begin ik het jaar goed.

De lange stilte was natuurlijk geen goed teken. Ik had al geschreven dat ik last had van schildklier-perikelen en dat ik daardoor trage darmen had, wat een negatief effect had op afvallen. Omdat ik al redelijk gezond eet moet ik ook veel bewegen om af te kunnen vallen en dat werd heel moeilijk deze zomer. De grachtenloop (5 km hardlopen) heb ik net gered, maar het was al geen mooi gezicht, en mijn conditie verslechterde snel. Zonder sporten, zonder fut en zonder uigebreid gezond koken ging het heel hard en ik ben dus ongeveer een kilo per week aangekomen – 15,4 kg in totaal.

In de tussenliggende periode ben ik wel steeds wat meer schildklierhormoon gaan slikken en eind oktober voelde ik me eindelijk weer een beetje mezelf. Het basketball seizoen was weer begonnen en mijn conditie was gruwelijk slecht, maar ik had er in ieder geval weer zin in. De weegschaal stond weer boven de 120 kg en daar baalde ik enorm van. Kortom: de hoogste tijd om weer aan de slag te gaan met afvallen en dus ook met dit blogje.

Inmiddels zijn we drie weken verder en ben ik 3,3 kg afgevallen, dus dat is een goed begin. Ik moet nog wel een oplossing zoeken voor het feit dat ik geen weightwatchersclub meer heb. Misschien ga ik WW-online uitproberen, voor de broodnodige steun en tips. Maar eerst dit blogje maar weer nieuw leven inblazen en trouw iedere week op de weegschaal gaan staan.

Een beetje laat met posten, maar wel braaf donderdag op de weegschaal gaan staan en toen wees die dus inderdaad 2 kg minder aan dan de week ervoor.

Omdat ik veel last had van mijn buik en mijn elleboog ben ik ook langs het ziekenhuis geweest voor een paar onderzoeken. In mijn familie komen veel schildklierafwijkingen voor en omdat ik zoveel klachten had heeft mijn huisarts mij anderhalf jaar terug ook thyrax (schildklierhormoon) voorgeschreven ook al viel ik nog (net) binnen de ‘normale waardes’. Daarnaast heb ik bij mijn derde zwangerschap zwangerschapssuiker gehad dus ik heb een grote kans suikerziekte te ontwikkelen.

Mijn suikergehalte bleek 6,3 te zijn terwijl die waarde onder de 6 moet zijn. Dat is dus iets verhoogd maar mijn huisarts is ervan overtuigd dat dat binnen de norm gaat vallen als ik nog een paar kilo kwijt raak. Helemaal omdat mijn kilo’s erg rondom mijn buik zitten, dat is de ongunstigste plek voor je gezondheid. Extra druk dus op het afvallen, maar ook weer extra motivatie.

Dat afvallen wordt moeilijker omdat mijn darmen erg traag blijken te werken. Aangezien ik door de weightwatchers al erg gezond eet, met veel vezels & groente & water kan ik daar niet heel veel aan veranderen. Meer fruit zou goed zijn, ik ben niet zo’n fruiteter, dus daar moet ik nog een stukje in verbeteren. Maar afvallen moet dus ook komen door meer te bewegen.

Hoewel ik dat hard probeer, vooral ook door de hardloopclub deze zomer, is het moeilijk omdat ik me krakkemikkig voel. De last van mijn buik speelt me parten, maar ik heb ook snel last van mijn gewrichten en dus pijn in mijn heupen en knieën. Nu bleek mijn TSH 3 te zijn. TSH is de makkelijkste manier om je schildklierwerking te bekijken (er zijn meer hormonen die je na moet kijken, maar anders wordt dit zo’n technisch postje ). Gemiddeld hoort hij ongeveer 1,5 te zijn en bij mijn laboratorium vinden ze hem pas verhoogd als hij hoger is dan 3,5. Toen mijn arts voor het eerst thyrax voorschreef was mijn TSH 3,2 – maar hij ging pas naar beneden toen de dosis 4 keer verhoogd was.

De meeste mensen die kunstmatig schildklierhormoon slikken voelen zich het fijnst bij een lagere TSH dan gemiddeld, dus ik heb in mijn hoofd dat mijn TSH ongeveer 1 zou moeten zijn; daar zijn we ook gestopt met de dosis verhogen vorig jaar en toen voelde ik me een heel stuk fijner. Een heleboel vage klachten die ik al jaren had waren verdwenen of een heel stuk minder geworden. In dat lange rijtje met vage klachten kwamen ook opgeblazen buik, obstipatie en trage darmen, spierpijn en gewrichtspijn voor.

Omdat mijn huisarts eigenlijk nog steeds niet overtuigd is dat ze al moet gaan behandelen terwijl ik nog in de ‘normaalwaardes’ zit en er dus moeite mee heeft dat ik al 1 mcg thyrax slik wil ze eigenlijk de dosis niet echt verhogen. Omdat ik vind dat ik op een TSH van ongeveer 1 moet mikken wil ik wel weer verhogen met de standaard 0,25 mcg. We hebben dus afgesproken dat ik verhoog met 0,125 mcg en dan prikken we na de zomervakantie wel weer bloed om te kijken of de waardes veranderd zijn. Ik hoop dat we mijn TSH weer lager kunnen krijgen en dat ik dan ook weer een paar klachten kwijt ben die me nu in de weg zitten bij afvallen en sporten – vandaar dit uitgebreide medische verhaal op mijn afvalblogje.