De volgende dag, dat lukte natuurlijk niet. Er zijn namelijk *altijd* dingen die het moeilijk maken om het nu, op dit moment, ook echt te gaan doen. Steeds ben ik van plan om dan over een uurtje te gaan — en dan komt er weer een goede reden voorbijfietsen om het toch nog even uit te stellen. Ik weet het, ik zie het, ik herken het, maar ik vind het zo verdraaid moeilijk om er iets aan te doen…
Vandaag moesten we de paspoorten verlengen dus ik moest toch de stad al in. Ik heb mijn sportspullen ingepakt en hoewel ik mezelf na afloop vertelde dat het eigenlijk te laat was om nog te sporten en dat mijn maag eigenlijk te leeg was lukte me het, mede omdat ik echt al bijna voor de deur stond, om toch te beginnen. En als je eenmaal bezig bent is het natuurlijk nooit zo erg om het af te maken.
Ik was eigenlijk van plan om vooral leuk met een klasje mee te gaan doen, met lekker veel muziek zodat ik niet na hoef te denken en gewoon mee kan bewegen. Die apparaten, die doen me niet zoveel, dus dat was veel minder interessant. Maar bij het circuitje dat de begeleider voor me samenstelde merkte ik hoe verschrikkelijk abonimabel slecht mijn conditie is geworden. Ze hebben een speciale band voor om je buik, om daar extra vet weg te halen, maar dan moet je minstens 40 minuten cardio doen (loopband, of fiets, of crosstrainer) en mij lukt langer dan 10-15 minuten echt niet. Ik moet dus echt eerst wat conditie opbouwen voor ik met zo’n klasje mee kan doen, anders ben ik die dikke drilpudding achterin die na twee keer haar been optillen al amechtig in de hoek gaat liggen bijkomen.
Voorlopige doelstelling blijft dus minstens 3 keer per week mijn circuitje volgen en alles wat daarboven lukt is meegenomen. Kijken of de conditie over 1 a 2 maanden verbeterd is.

Ik ben eindelijk naar de sportschool geweest. Ik had een proefles aangevraagd en zou eigenlijk vorige week al gaan, maar toen was ik ziek dus hadden we de afspraak verschoven. De sportschool is in het centrum, dus dat is wel iedere keer een fietstochtje, maar het is een sportschool voor alleen dames en ik hoopte dat dat het wat makkelijker zou maken voor me om te gaan. De sfeer is vaak toch anders dan in een gemengde omgeving en met mijn logge lijf voel ik me daar vast ook wat minder bekeken. Gelukkig ben ik geen moslim, dus ik mag gewoon voor een ‘alleen voor vrouwen’ bezigheid kiezen zonder dat ik me daarvoor hoef te verantwoorden…

Afijn, vandaag in een waterig lentezonnetje naar de sportschool gefietst. Gelukkig nog een sportbroek gevonden die me paste – de laatste die ik uitprobeerde dus dat was nog wel even spannend. Omdat ik moest zoeken naar waar het was was ik iets te laat en degene die me zou begeleiden was even een verjaarscadeautje kopen voor iemand, dus moest ik aan de bar wachten. Dat is eigenlijk al een beetje een cruciaal moment; voel ik me opgelaten, bekeken, onwennig? Of juist op mijn gemak en kan ik wachten zonder ieder moment op de klok te kijken?

Gelukkig voelde ik me heel relaxed – voor mij is het heel belangrijk dat ik me ergens echt lekker en geaccepteerd voel en dat er bij het sporten ook een beetje sociaal contact is. Ik ben niet zo’n einzelganger als ik eenmaal weg ben uit het hoekje met mijn boekje. Vervolgens heb ik een rondje gemaakt met de begeleider langs de apparaten en ben ik enorm geschrokken van hoe slecht mijn conditie was; de 10 minuten op de crosstrainer kon ik niet eens volmaken…

Maar na het sporten voel ik me wel altijd beter en ik WEET dat ik het moet doen want die 132 kilo die de weegschaal gisteren aangaf is schrikbarend hoog. Ik heb dus vastberaden een 6 maandenabonnement afgesloten en ben van plan om minstens 3 keer per week iets te gaan doen daar. 5 Keer 30 minuten is beter dan 3 keer een uur werd me fijntjes medegedeeld, maar dat is wel een hele ambitieuze doestelling gelijk, dus ik hou het voorlopig even op minstens 3 keer. Zou morgen gelijk al weer lukken???

Gisteren was weegdag en helaas waren er weer vier onsjes bij. Toen ik even nadacht wist ik ook wel weer waar dat aan lag. Vrijdag hadden we een dansfeest maar de dansvloer was klein en dan dans je toch ingehoudener – terwijl we wel lekker aan het bier zaten. Zaterdag hadden we een kinderloos weekend waar we van hebben genoten door uit eten te gaan en naar de film te gaan. Dat zou niet zo veel invloed hebben gehad normaal, maar we hadden erge trek in Mexicaans en dat betekent dat het met heerlijke gesmolten kaas, guacemole en zure room al snel buitenbudgettair wordt. Ruim buitenbudgettair zelfs…

Ik weet dus wel waar het aan ligt en kan me er niet heel erg druk om maken. Ik had in de week ervoor ook al eens een nieuw laagterecord op mijn ochtendweegschaaltje gezien dus het gaat langzaam maar zeker de goede kant op. Dat langzaam is soms wel frustrerend, al weet ik met mijn hoofd wel dat het beter is. Maar als ik ga kijken dan ben ik in 15 weken ongeveer zeven-en-een-halve kilo afgevallen, dat is toch een pond per week. Als ik dat het hele jaar volhoud ben ik aan het eind van het jaar 26 kilo lichter, dus dan valt dat langzaam ook nog wel mee. Ik moet dan gewoon accepteren dat het bij mij met wat pieken en dalen gaat en me concentreren op de trendlijn. Daarom helpt het ook wel om dit blogje bij te houden en even bij de totalen stil te blijven staan.

Het goede nieuws is dat ik gisteren alweer een wedstrijd had en dat ik vanmorgen op mijn eigen weegschaaltje weer een nieuw cijfertje zag verschijnen: 103,9. Dat was een kilo minder dan gisteren (tussen mijn ochtendweegschaal en de weightwatchersweegschaal zit ongeveer anderhalve kilo kleren) dus ik had goed mijn best gedaan en blijf de goede kant op gaan.

Het minder goede nieuws is dat het basketball seizoen bijna afgelopen is. Maandag laatste training en volgend weekend de laatste wedstrijd en dan is het weer voorbij tot augustus. Hopelijk red ik het om drie keer in de week hard te lopen en twee keer in de week te fitnessen, dan heb ik een beetje compensatie. Hoewel niets zo goed is als een fanatieke basketball wedstrijd heb ik al gemerkt, om je echt in het zweet te werken.

Met een beetje geluk wordt het weer snel mooi genoeg om tussendoor af-en-toe een fietstochtje te kunnen maken, al is dat met drie jongetjes van onder de 10 ook niet echt fysiek inspannend. Mentaal wel (“rechtsfietsen” “KIJKEN” “Blijf naast me fietsen als ik dat zeg”), maar daar verdien je geen bonuspunten mee. Nu maar eerst vol goede moed de week afmaken, kijken of we weer een behoorlijke min kunnen scoren komende weegdag.